‘Het zijn niet wij die de goden benijden, maar de goden die ons benijden, net omdat we sterfelijk zijn.’

Hoewel de regisseur – Wolfgang Petersen – zich niet in het minst aan de teksten van Homeros heeft gehouden, blijkt uit elke zin dat hij de rode draden doorheen één van de eerste stukken van de wereldliteratuur perfect aanvoelt. Hij heeft een Troy gemaakt waar Homeros zich in zijn graf zeker mee zou kunnen verzoenen. Haast elke zinsnede brengt de herinnering aan de lessen in de humaniora terug: poësis én retorica. Zo maakt men kwistig gebruik van de favoriete Griekse stijlfiguur, de ‘oxymoron’: het tegenover elkaar plaatsen van tegengestelden. Achilles wordt beschreven als ‘geboren om te doden’. En zegt Hectoor tegen Agamemnoon ‘50.000 Grieken zijn hier verzameld voor de hebzucht van één man’ …