‘Het zijn niet wij die de goden benijden, maar de goden die ons benijden, net omdat we sterfelijk zijn.’
Hoewel de regisseur – Wolfgang Petersen – zich niet in het minst aan de teksten van Homeros heeft gehouden, blijkt uit elke zin dat hij de rode draden doorheen één van de eerste stukken van de wereldliteratuur perfect aanvoelt. Hij heeft een Troy gemaakt waar Homeros zich in zijn graf zeker mee zou kunnen verzoenen. Haast elke zinsnede brengt de herinnering aan de lessen in de humaniora terug: poësis én retorica. Zo maakt men kwistig gebruik van de favoriete Griekse stijlfiguur, de ‘oxymoron’: het tegenover elkaar plaatsen van tegengestelden. Achilles wordt beschreven als ‘geboren om te doden’. En zegt Hectoor tegen Agamemnoon ‘50.000 Grieken zijn hier verzameld voor de hebzucht van één man’ …
“And then, on the way home, Charles was there again. Sometimes I miss talking to him.”
Amores perros, letterlijk vertaald “hondenliefhebbers”, verraadt meteen het centrale thema dat de personages verbindt. Het veelbelovende debuut van González Iñárritu deed veel stof opwaaien bij de filmfestivals en liet het beste vermoeden voor de toekomst. De engelse vertaling van de titel, “love’s a bitch”, onthult tevens het 2e thema van de film …
Ik geef het toe, Lord of the Rings is mijn favoriete trilogie. Twee jaar tussen de eerste en het derde deel was onverantwoord lang! Ik vraag mij echter nog steeds af waarom net dit verhaal zo’n uitzonderlijke aantrekkingskracht heeft. Vanwaar juist komt uit dit epos die ‘touch of genius’? …
“You don’t know yourself until you’ve been in a fight”
