Als partijvoorzitter stond Di Rupo garant voor strak geregisseerde communicatie. Als regeringsleider is net dit zijn zwakke punt. Wat ooit zijn ‘point fort’ was, is nu zijn achilleshiel …
De eerste week van 2012 was voor de regering Di Rupo een slechte start. Elke dag was verwarring troef. Over de verloning van de ministers, BHV, het asielbeleid, … met als orgelpunt de dwaze aanval van Magnette op de EU, een dag nadat België eindelijk geslaagd is voor het Europese examen! Deze kakofonie is onhoudbaar. Het haalt de geloofwaardigheid van het hele regeerbeleid onderuit.
De regering heeft geen nood aan snellere communicatie – zoals sommigen beweren – maar wel aan trager, maar beter beleid. Aan ‘rustige vastheid’. …
We mogen hierbij niet enkel naar de dingen kijken zoals ze zijn en ons afvragen: waarom? Het is hoog tijd om nieuwe ideeen te lanceren en ons af te vragen: waarom niet?
