Toen ik naar deze zaal stapte onder de grote bomen van de Plantentuin van Meise, moest ik er aan denken dat er twee types bomen zijn.

Sommige bomen groeien zo hoog en zo weelderig, dat de jonge scheuten onderaan geen zonlicht meer krijgen om zelf te groeien.

Andere bomen groeien daarentegen even hoog, maar laten genoeg zonlicht door voor de bomen eronder om ook te groeien.

Marianne Thyssen behoort tot de laatste groep.

Daarom is ze niet enkel populair, maar door ons ook geliefd.

Met de verscheurende keuze tussen premier en eurocommissaris heeft onze partij getoond dat voor ons principes voorgaan op belangen.

Dit was niet mogelijk zonder de – in de politiek zelden geziene – geste van Kris Peeters.

CD&V verloor het politieke leiderschap van de 16, maar het won aan moreel leiderschap.

Voor het eerst in de geschiedenis van onze partij leveren we geen enkele regeringsleider, ook al maken we deel uit van alle regeringen.

Dat is nieuw voor ons.

Het is een kans om met verdubbelde kracht te strijden voor onze waarden en onze maatschappijvisie.

Onze prioriteit is de strijd tegen de werkloosheid, niet zozeer om de profiteurs aan te pakken, maar veeleer in de overtuiging dat een job de beste bescherming is tegen armoede.

We willen de economie terug doen groeien, maar dan niet in een bonuscultuur zoals voor de crisis, maar op een duurzame manier.

We moeten de schuld afbouwen, niet door de hakbijl boven te halen, maar om de solidariteit tussen generaties te verzekeren.

En na 40 jaar leveren we niet alleen opnieuw een eurocommissaris, maar ook de minister van onderwijs. Onder de vorige ministers steeg het aantal jongeren die vroegtijdig de school verlieten zonder diploma. Voor ons moet onderwijs meer dan ooit de ‘sociale lift’ zijn die het ooit was.

Maar ik wil hier geen goed nieuws show brengen.

Daar zijn andere partijen beter in.

Het worden vijf loodzware jaren.

De inspanning waar we voor staan, is groter dan voor de regering Dehaene begin jaren negentig.

De vergelijking met de regering Martens begin jaren ’80 is meer op zijn plaats, ook toen kozen we voor een regering zonder socialisten.

Ondanks de zware saneringen en ingrijpende hervormingen werd onze partij door de kiezer beloond voor haar politieke moed bij de verkiezingen van ’85.

We hebben vier jaar om resultaten te boeken.

Geen vijf jaar.

Want onze horizon is niet 2019.

Het is 2018.

Tegen de gemeenteraadsverkiezingen moeten we de eerste vruchten plukken van de politieke moed die we vandaag en morgen tonen om het land terug op de sporen te zetten.

Ik dank u

Print Print

Geef een reactie




No comments yet.

About

Over deze Blog

We mogen hierbij niet enkel naar de dingen kijken zoals ze zijn en ons afvragen: waarom? Het is hoog tijd om nieuwe ideeen te lanceren en ons af te vragen: waarom niet?

Peter’s Twitter
 
RSS