Ik schrijf dit niet uit pessimisme. Ook niet uit machteloosheid. Wel vanuit een gepikeerd enthousiasme.

Tot mijn verbazing staan de media vol over de vraag wanneer de ‘bodem’ van de crisis bereikt is. Wie deze vraag stelt, gaat er van uit dat we na de crisis de draad gewoon terug oppikken. Even door de hevige pijn heen bijten en we zijn weer ‘de oude’.

Nooit keren we echter terug naar onze levensstijl van voor de crisis. Nooit …

Bent u ooit al eens alleen op reis vertrokken? Eén van ons twee wel, drie weken lang dwars door Kenia, Tanzania en Zanzibar. Alleen. Into the wild.

… Alexander reist kriskras doorheen heel Noord-Amerika, ‘going nowhere’. Scheren hoeft niet meer. En als hij zich toch scheert, dan wast hij het schuim af door achter de sproeiers aan te lopen te midden een korenveld. Hij voelt zich helemaal vrij, helemaal zichzelf, helemaal gelukkig. Of toch niet? …

Mijn beroep, speechwriter, leek met uitsterven bedreigd. Dat de eerste geluiden die een kind uitstoot, bij iedereen meer geestdrift opwekken dan de verzamelde toespraken van Demosthenes, is van alle tijden. Maar de dag waarop het internet verscheen, was de dag waarop de toespraak stierf …

Zeg mij hoe je reageert op een crisis, en ik zeg je wie je bent. Om de ware aard van het beestje te kennen, moet je aan zijn staart trekken. De huidige crisis trekt aan onze staart, steeds harder. Maar is de economische crisis ook een identiteitscrisis?

Volgens de Franse boeddhist Matthieu Ricard bepaalt de westerse mens zijn identiteit door ‘vernieuwing’. Hij stelt dat een westers individu zijn eigenheid vorm geeft door zich zo origineel mogelijk

Ik trap een open deur in wanneer ik zeg dat 2008 een turbulent jaar was. Wie had ooit gedacht dat Flor Koninckx dronken achter het stuur betrapt zou worden? Wie had ooit gedacht dat talloze Belgen hun geld zouden weghalen bij de grootste bank van het land om het opnieuw in hun kous, matras of koekendoos te stoppen? Wie had ooit gedacht dat in één jaar tijd drie verschillende premiers de eed zouden afleggen?