Een pure “must have seen” cultfilm, een natte droom voor elke filmliefhebber, een openbaring voor elke kunstliefhebber. “This is like something you have never seen before”. Shot wisselt zich na shot af, hijgend, zwetend, intens, beleef je elke seconde mee, onrustig, nerveus, moet je het helse ritme ondergaan. Deze film aanschouwen (kijken is immers een te primitief woordgebruik voor dit spektakel), is puur afzien en genieten tegelijkertijd. Het kluistert je elke seconde vast aan je televisiescherm, het is als een onbekende angst die zich meester maakt van jou, hopeloos zoek je naar afleiding uit deze film, wanhopig verlang je naar een moment van rust, jezelf de vraag stellend: waarom doe ik me dit aan, waaraan heb ik dit verdiend?

En toch, toch is het die instinctieve nieuwsgierigheid, dat onbewust verlangen, die demonische kracht, die maakt dat je deze helse tocht tot een (goed?) einde brengt. Om op het einde, vastgekluisterd, verontwaardigd, eenzaam en alleen in je sofa, alsof God himself je een veeg om de oren gegeven heeft, alles stilletjes te laten bezinken, en te beseffen dat dit hels avontuur afgelopen is. Je hebt het gehaald, je hebt, badend in het zweet, nadat je bloeddruk weer stilletjes tot een normaal peil komt, je hebt … het weliswaar overleefd. Dit is geen film meer, dit is geen fictie, dit voelt aan als realiteit, dit chokeert, dit doet pijn, dit is REQUIEM FOR A DREAM.

Print Print

Geef een reactie




No comments yet.

About

Over deze Blog

We mogen hierbij niet enkel naar de dingen kijken zoals ze zijn en ons afvragen: waarom? Het is hoog tijd om nieuwe ideeen te lanceren en ons af te vragen: waarom niet?

Peter’s Twitter
 
RSS