“And then, on the way home, Charles was there again. Sometimes I miss talking to him.”

Russell Crowe won een oscar voor zijn stalen vuistwerk als generaal Maximus in ‘Gladiator’ enkele jaren geleden. Het was een rol die hem op het lijf geschreven was, hij heeft immers ook buiten de set zijn haast dierlijke vechtlust niet steeds in de hand. In A Beautiful Mind speelt hij een geheel andere rol. Het aantal acteurs dat in staat is de meest diverse rollen te beheersen zijn echter schaars. Zelfs Al Pacino speelt zowat steevast een schijnbaar koel, maar ontvlambaar type. Peter Jackson koos voor ‘Lord of the Rings’ speciaal acteurs op basis van het feit dat ze in hun gewone leven dezelfde karaktertrekken tonen als hun personages. Viggo Mortenssen, Aragorn ‘from Arathorn’, de eenzame ridder, ging tijdens de schaarse vakanties tijdens het draaien van ‘Lord of Rings’, liefst alleen een weekendje vissen. Orlando Bloom ging parachutespringen … Crowe daarentegen bewijst in A Beauiful Mind geheel verschillende rollen op even getalenteerde wijze te spelen. Hij etaleert in deze film een uitzonderlijk acteurstalent dat hem in mijn ogen dicht bij Tom Hanks, Nicolas Cage, Robert de Niro en bijna Anthony Hopkins brengt.

In deze film vecht Crowe echter niet langer met zijn vuisten, maar met (hersen)schimmen. In deze film vecht Crowe niet tegen anderen, maar tegen zichzelf. Alhoewel John Nash vecht tegen een ziekte die ver van ons bed verwijderd lijkt, schizofrenie, levert Nash eigenlijk een strijd die iedereen levert. Nash leert immers zich te verzetten tegen ‘de begeertes van de geest’. Hij heeft een onstilbare ‘apetite for patrons’. Ieder van ons heeft zich dagelijks te verzetten tegen de begeertes van geest en hart. Veelal wordt het zich verzetten tegen uw gevoelens en verlangens afgedaan als een ongewenste verdrukking die wel moet uitmonden in een depressie. Nash zegt dan ook wanneer hij reeds in het stadium is waarin hij beseft dat bepaalde personen slechts hersenschimmen zijn, ‘And then, on the way home, Charles was there again. Sometimes I miss talking to him.’ Het is echter ook mogelijk om een positieve kijk te hebben op een verzet tegen begeertes en verlangens. Gevoelens moeten niet zozeer beheerst worden, maar wel beheerd. Mandela drukte dit nog het beste uit in zijn geniale biografie, ‘a Long Walk to Freedom’, Nelson trachtte steeds goed te luisteren naar wat zijn hart hem zei, maar hij droef er zorg voor dat zelfs als zijn hart moord en brand schreeuwde, dit nooit zou leiden tot impulsief gedrag. Door steeds het ‘hart warm en het hoofd koel’ te houden, trachtte hij ervoor te zorgen dat zijn handelen steeds in alle sereniteit kon gebeuren, handelen dat er wel steeds op gericht was om in de wereld iets op te kunnen bouwen van wat hem van binnen werd ingefluisterd. Hij wenst niet de slaaf te zijn van zijn driften. John Nash herwint dan ook zijn levenskracht op het ogenblik dat hij tot het volle besef komt van wat in hem leeft en hij daar op de meest vruchtbare wijze in de realiteit probeert mee om te gaan. ‘A beautiful mind’ in alle betekenissen.

Nash levert nog een strijd die niemand vreemd is, ‘I am haunted by my past’, zegt hij. Is één van de moeilijkste oefeningen in ons leven niet het zoeken naar een evenwicht tussen het vasthouden aan het verleden en het loslaten ervan, om verder te trekken?

Maar de ware vedette van deze film is niet John Nash zelf, maar zijn vrouw, briljant vertolkt door Jennifer Connelly, die er dan ook een oscar voor beste vrouwelijke bijrol voor kreeg. Alhoewel toegegeven moet worden dat schoonheid altijd wat meer bijdraagt tot emotionaliteit. De meest aangrijpende scène uit A Beautiful Mind is dan ook de korte speech die Nash houdt ter ere vanzijn Nobelprijs, ‘I’ve made the most important discovery of my life. It’s only in the mysterious equations of love that any logical reasons can be found. I’m only here tonight because of you. You are the only reason I am… you’re all the reasons I am.’ Het is immers zij die over zijn onmogelijk karakter heen stapte, haar jeugd opofferde om bij hem te blijven in de jaren van absolute dillusie en met hem de totaal uitzichtloze strijd tegen de schizfrenie aanging. Indien Nash de Nobelprijs niet had gewonnen, had zij haar leven haast opgeofferd voor een man die tijdens de eerste jaren van hun relatie ronduit getikt was en daarna slechts een schim van de man die hij ooit was. Tot aan de Nobelprijs, waren ze een totaal gemiddeld bejaard koppel. Misschien verwijst A beautiful mind nog het meest van al naar zijn vrouw. Het is immers een verhaal over een liefde die van een geheel andere orde is dan die die bv. bejubeld wordt in ‘Shakespeare in love’, waarin de liefde is ‘like a riot in the heart’, als een rel in het hart. ‘Shakespeare in Love belicht de liefde van de jeugd, ‘A Beautiful Mind’ die van de oudjes. Liefde als eenvoud en tederheid.

Print Print

Geef een reactie




No comments yet.

About

Over deze Blog

We mogen hierbij niet enkel naar de dingen kijken zoals ze zijn en ons afvragen: waarom? Het is hoog tijd om nieuwe ideeen te lanceren en ons af te vragen: waarom niet?

Peter’s Twitter
 
RSS