De dood van Aylan is een keerpunt. Het is nu voor iedereen duidelijk dat deze vluchtelingenstroom fundamenteel anders is dan de voorgaanden. Deze keer gaat het niet over economische migranten. Dit zijn oorlogsvluchtelingen, op de vlucht voor de hel op aarde. Niemand stapt met vrouw en kinderen in een rubberbootje voor een levensgevaarlijke overtocht om ergens een uitkering te kunnen genieten, niemand. Deze mensen zijn in nood. Ze verdienen onze hulp.

Daarom ook wordt 98% van de vluchtelingen uit Syrië erkend. Ten tijde van de laatste grote migratiegolf naar aanleiding van de Balkan crisis lag dit rond de 20%. Toen waren er ook veel economische migranten, vandaag veel minder.

Solidair of aanzuigeffect

Daarom hebben sommige maatregelen die vroeger hun nut bewezen hebben om een aanzuigeffect tegen te gaan nu geen enkele impact. Heel wat vluchtelingen willen bijvoorbeeld naar Groot-Brittannië, nochtans ligt het (leef)loon daar het laagst en behoort het niet tot de Schengen-zone. Ook een beperking van het aantal erkenningen per dag zal echte oorlogsvluchtelingen niet afschrikken.

Tijdelijk of permanent

Zij die op de vlucht zijn, hebben er veelal al een lange periode in vluchtelingenkampen in Jordanië of Turkije op zitten. Die landen doen dus al een nooit geziene inspanning voor de opvang van miljoenen vluchtelingen. Maar de vluchtelingen daar hebben vastgesteld dat er op de korte termijn geen beterschap te verwachten is in hun thuisland (en de winter doorbrengen in een tent in de woestijn is ronduit onleefbaar). De strijd tegen IS en stabiliteit voor Libië zijn immers een zaak van vele jaren. We kunnen daarom niet anders dan ons voorbereiden om hen definitief te integreren in onze samenleving. Daar zal geen enkel tijdelijk of apart statuut iets aan veranderen.

Rechten of plichten

De vluchtelingen die erkend worden, krijgen dezelfde rechten als de Vlamingen. Niet meer. Maar ook niet minder. Daarbij is het essentieel om juiste informatie te verspreiden, net om een nieuw aanzuigeffect te voorkomen. Neen, het is niet zo dat België makkelijker een definitieve erkenning toekent dan bijvoorbeeld Duitsland. Neen, het leefloon is niet onvoorwaardelijk. Wie een integratietraject weigert (waar ook werken toe kan behoren) verliest zijn leefloon. Neen, bij de toekenning van sociale woningen krijgen vluchtelingen geen voorrang, maar ze worden ook niet uitgesloten omwille van een kapotgeschoten woning in het land van herkomst. En ja, kindergeld is wel onvoorwaardelijk. Een kind is een kind! Enkel zo kunnen we solidair zijn, zonder een aanzuigeffect op gang te brengen. Zo doet ons land haar deel van de inspanning, die evenredig door alle andere landen in Europa zou moeten geleverd worden.

We hebben ook niets aan een opbod aan creatieve maatregelen voor een beter evenwicht tussen rechten en plichten specifiek voor vluchtelingen. We moeten blijven werken aan een evenwicht tussen rechten en plichten die voor iedereen gelden. Wie hier komt wonen, moet de taal leren. Wie wil steun genieten, moet bereid zijn te werken. Iedereen moet een bijdrage leveren aan de samenleving. En daarvoor krijgen we iets terug. In de eerste plaats kunnen kinderen naar school, desnoods in een aangepaste klas om hen alle kansen te geven. De integratie zal iets kosten, laten we daar niet flauw over doen. Alleen al de kosten voor het leefloon zullen volgend jaar 120 miljoen euro extra bedragen. Maar de omvang van de inspanning is zeker niet ‘onhoudbaar’. Ter vergelijking de besparingsoperatie die deze regering moet doorvoeren, bedraagt 8 miljard euro.

Europa

Ons land moet haar deel van de inspanning leveren, maar dat moeten de andere Europese landen ook. Er moeten bindende afspraken komen over de spreiding, de duur van de erkenning en de opvang aan de buitengrenzen. Als de Europese regeringsleiders hierin falen, verkwanselen de laatste gram legitimiteit van alle Europese instellingen.

Als we de bron van de vluchtelingenstroom niet aanpakken, zal de crisis nooit beheersbaar worden. De droom dat Europa in ’splendid isolation’ kan leven terwijl er oorlog woedt aan al haar buitengrenzen blijkt een fata morgana. Wat buiten onze grenzen gebeurt is van essentieel belang voor wat er binnen gebeurt. Daarbij kunnen we een voorbeeld nemen aan Obama. Die zette haast heel zijn politiek kapitaal op het spel om te voorkomen dat Iran een nucleaire mogendheid zou worden, en zo de balance of power in het Midden-Oosten definitief zou verstoren. Er moet stabiliteit komen in Libië en Syrië. Dat is een opdracht voor de VN en NAVO, waarin Europa nu wel een belangrijke financiële, diplomatieke en militaire bijdrage aan zal moeten leveren.

De dood van Aylan moet een keerpunt worden. En waar de overheid te kort schiet, zullen burgers inspringen.

Print Print

Geef een reactie




No comments yet.

About

Over deze Blog

We mogen hierbij niet enkel naar de dingen kijken zoals ze zijn en ons afvragen: waarom? Het is hoog tijd om nieuwe ideeen te lanceren en ons af te vragen: waarom niet?

Peter’s Twitter
 
RSS