Het gat in de begroting kunnen we in één klap al een heel stuk kleiner maken, structureel. De sociale partners bereikten begin dit jaar een akkoord over de besteding van 400 miljoen euro voor de verhoging van sociale uitkeringen en een even groot bedrag voor een verlaging van de lasten op arbeid. Kostprijs voor de overheid? 480 miljoen euro in 2013, en 800 miljoen euro voor de komende jaren. Doordat de middelen netjes in twee werden verdeeld/versnipperd tussen werknemers en werkgevers staat de kost ervan voor de overheid niet in verhouding tot de (beperkte) impact op de werkgelegenheid en er was vorig jaar geen gestegen welvaart om te herverdelen. Laten we deze maatregelen dan ook gewoon schrappen. Zo schieten we al een heel eind op in de begrotingscontrole 2013, en verbeteren we in een klap ook het saldo voor 2014 met 0,2%. We mogen niet uit het oog verliezen dat er niet zo veel alternatieven zijn om te vermijden dat de regering door tijdsdruk zich genoodzaakt ziet om te opteren voor eenmalige maatregelen of belastingverhogingen in 2013. Uitgavenverminderingen hebben immers het grote nadeel dat ze veel meer tijd vragen om te renderen voor de begroting …

Brengt dit het sociaal overleg in gevaar? Het is tijd dat we stoppen dergelijke wafelijzer-akkoorden te financieren met overheidsgeld. Daarenboven is de kans wel heel groot dat de politiek uiteindelijk toch de knopen zal moeten doorhakken over de flexibilisering arbeidsmarkt en de eenmaking van het statuut arbeiders-bedienden.

Print Print

Geef een reactie




No comments yet.

About

Over deze Blog

We mogen hierbij niet enkel naar de dingen kijken zoals ze zijn en ons afvragen: waarom? Het is hoog tijd om nieuwe ideeen te lanceren en ons af te vragen: waarom niet?

Peter’s Twitter
 
RSS