Stem wél, voor jonge politici met een andere aanpak

Vindt u dat politici niet verder kijken dan de volgende verkiezing? Wel, als jonge politici is onze horizon niet de volgende verkiezing, maar wel de volgende generatie. Voor jong en oud. Wij beseffen ten volle dat we niet voor een korte, hevige storm staan, maar wel voor een lange, ingrijpende klimaatsverandering. Daarom willen wij komaf maken met elke korte termijn politiek. Onze andere aanpak is een extra reden om op 13 juni wél te stemmen!

De generatie van de jaren 2000

De politieke generatie vlak voor ons genoot meer dan 10 jaar lang van een onafgebroken economische groei. Zij raakten er van overtuigd dat de globalisering de wereldeconomie in een steeds hogere versnelling zou brengen.

Het toppunt van die generatie was de paarse regering. Elk politiek compromis werd gesmeerd op kosten van een economie op financiële steroïden. Loodgieters maakten zo plaats voor spindokters. Niet het resultaat was belangrijk, wel de perceptie.

De breuk

In september 2008 bracht de kredietcrisis de wereldeconomie abrupt tot stilstand. Daarmee viel ook de politieke ‘airco’ – die de Wetstraat kunstmatig fris hield – plots uit. Het geld om akkoorden mee te smeren, was opgedroogd. En haast tegelijkertijd stootte ook de media- en blackberry-cultuur op haar limieten.

Jonge politici nu

Wij jongeren zijn niet getekend door 10 jaar voorspoed, wel door de grootste economische crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. We ervaren aan den lijve dat zelfs meerdere diploma’s niet langer een garantie op een job zijn.

Het politiek idool van onze generatie is Obama. Aanvankelijk geloofde niemand dat een zwarte man president van de VS kon worden. Wij wel. We durven nog altijd dromen. Maar eenmaal verkozen leek Obama niet meer dan een mooiprater. Een Icarus, die te dicht bij de zon vloog en in zee zou storten. Heel even dreigden de ‘Tea Parties’ van Sarah Palin de droom van een universele gezondheidszorg te doen omslaan in het tegendeel. Het was een moeilijke bevalling, maar de wet kwam er toch. En eenmaal goedgekeurd, noemde iedereen het ‘historisch’. A big fuckin’ deal, zoals vice-president Biden het wat oneerbiedig uitdrukte. Ook al bereik je in de politiek nooit volledig de gedroomde resultaten, toch kan ook een compromis tot onze verbeelding spreken.

We staan zelf ook voor een schijnbaar onmogelijke opdracht: 22 miljard euro besparen. Dat is elk jaar 1% van het BNP wegsnijden, 5 jaar lang. Dit volstaat om een evenwicht te bereiken in 2015. Juist, dat is de grootste besparing we sinds de naoorlogse periode. En toch, 1% is een ernstige, maar geen hopeloze opgave.

Hoe realiseren we dit? Wel, de mogelijke maatregelen zijn gekend. De vraag is vooral, hoe raken we door de muur van de politieke impasse? Wat is ons recept?

Het recept: resultaatgerichte aanpak

Daedalus vloog lager dan Icarus, maar hij bereikte wel veilig de overkant. Wij geloven niet dat je met één druk op de knop – of één verkiezing – alles kan veranderen. We zijn een pragmatische generatie, die stap voor stap resultaten wil boeken die de mensen voelbaar steunen bij het uitbouwen van hun dromen. Met beloftes betaal je je hypotheek niet af, met werkzaam realisme wel.

Akkoorden kunnen we niet meer smeren met centen, enkel met volgehouden politieke moed. Wie iets wil binnenhalen, moet dus iets durven loslaten. No pain, no gain. Met als doel een beter resultaat in het algemeen belang, niet enkel in het eigen of partijbelang.

We pleiten niet voor een Belgische Big Bang, wel voor een Big Deal. A Big Deal voor Vlaanderen, die de komende maanden moet beginnen, maar waar we een generatie aan verder (ver)bouwen.

De waarden: de mens centraal en solidariteit door verantwoordelijkheid

We zijn een generatie die haar waarden meer dan ooit ontleent aan persoonlijke relaties binnen familie, vrienden en verenigingen. Ook in de politiek hechten we meer belang aan mensen, dan aan structuren. Wij kiezen voor waarden, niet voor beloftes.

Wij geloven niet dat een andere politieke aanpak volstaat om de crisis op te lossen. We hebben ook nood aan een mentaliteitswijziging. Aan de stille overtuiging dat we elk in onze eigen loopbaan en leefwereld het verschil kunnen maken.

Geen enkele pensioenwet kan de vergrijzing opvangen, als we niet langer willen werken. Geen groen beleid kan de CO2-uitstoot verminderen, als we niet zelf minder energie verbruiken. Geen innovatie-budget is groot genoeg, als er onvoldoende ondernemers zijn om te steunen.

Voor ons heeft elk zijn verantwoordelijkheid voor het geheel. Elk heeft zijn rechten en plichten. Gratis bestaat niet. Dat is ‘zo nillies’.

Echte solidariteit vraagt verantwoordelijkheid. Tegenover een uitkering staat een bijdrage. Wel heeft u het recht geholpen te worden wanneer u tegenslag kent. U heeft ook de plicht de kansen die u krijgt met beide handen te grijpen. En u verdient de vrijheid om de vruchten te plukken van uw inzet.

Evenwicht is duurzaam

Maar we zijn bovenal een generatie van evenwichtzoekers. Niet alleen voor de begroting. Maar ook tussen jonge lef en oude ervaring. Tussen doorwerken en rustpunten inbouwen. Tussen individu en collectief. Tussen ethisch idealisme en politiek realisme.

Want evenwicht is duurzaam. Wij gaan voor een duurzame economie, en geen korte termijn bonus-cultuur. En een duurzame politiek bevat minstens de volgende ingrediënten:

- De dure beloftes en eden van voor de verkiezingen zijn de begrotingstekorten en blokkeringen van na de verkiezingen. Wij willen u daarom niet zeggen wat u wil horen, wel wat u moet weten;

- Onderhandelingen worden niet via blackberry en de media gevoerd, maar wel in een sfeer van vertrouwen;

- Het helse tempo aan opeenvolgende verkiezingen moet omlaag, opdat hervormingen de tijd krijgen om vruchten af te werpen.

- En de hoofdbezigheid van een minister bestaat niet uit twitteren, wel uit hervormen.

Tonen we door evenwichten te zoeken te weinig ambitie? In onze ogen is de vastberaden overtuiging dat we de economische, budgettaire en ecologische klimaatsverandering zullen overwinnen, al heel ambitieus op zich.

We zijn een constructieve generatie, geen protestgeneratie. We hanteren niet de megafoonstem, maar wel de digitale stem. Maar toegegeven, onze kritiek beperkt zich nog te veel tot de privé-sfeer. We kunnen nog meer doen met onze kritiek. We moeten voor onze waarden nog harder strijden. In de politiek, en daarbuiten.

Dat is meteen de enige belofte die we wel doen. Stem daarom wél op 13 juni, voor jongeren met een andere aanpak.

Peter Van Rompuy – 8e (strijd-)plaats Senaat CD&V

Bart Dewandeleer – 6e opvolger Kamer BHV CD&V

Izzy Van Aelst – 4e plaats Kamer Leuven CD&V

Stefaan De Corte – 4e opvolger Kamer BHV CD&V

Koen Van Roey – 5e plaats Kamer Leuven CD&V

Iris Depoorter – 14e plaats Kamer BHV CD&V

Jef Vanderoost – 20e plaats Kamer BHV CD&V

Andy Vandevelde – 2 opvolger Kamer Leuven CD&V

Word fan op Facebook!

Print Print

Geef een reactie




No comments yet.

About

Over deze Blog

We mogen hierbij niet enkel naar de dingen kijken zoals ze zijn en ons afvragen: waarom? Het is hoog tijd om nieuwe ideeen te lanceren en ons af te vragen: waarom niet?

Peter’s Twitter
 
RSS