CD&V moet back to basics.

De enige kandidaat voor het voorzitterschap van CD&V is Wouter Beke. Proficiat, Wouter! Dit is een unieke kans om deze verkiezingen te laten draaien rond één enkel thema. Inhoud. Wat is de unieke visie van CD&V op de toekomst? Mijn buurman in de Senaat, Rik Torfs, stak al eerder het vuur aan de lont. Volgens hem moeten we uitwijken naar ‘no-go zones’. Naar ‘cafés waar iedereen CD&V al lang vergeten is’.

Rik, ik ben het helemaal met je oneens. We gaan toch niet opnieuw beginnen over de ‘toogtest’? In ‘81 kreeg de CVP ook een pak slaag (-11 procent). Ook toen was de analyse volgens sommigen dat we ‘terug naar de wijken’ moesten. Ondanks de nederlaag stond de volgende regering opnieuw onder leiding van een christendemocraat. Toen was dat nog ‘evident’. De regering Martens stond voor een immense opgave. Het overheidstekort bedroeg 13 %, de schuld ging door het dak van de 100% en de rente bedroeg meer dan 10%. Martens voerde allesbehalve een populair beleid. Uit pure noodzaak voerde men een indexsprong door. En in diezelfde periode plaatse de regering ook nog kruisraketten. De bevolking kwam massaal op straat. Wel, wie won de volgende verkiezingen in ‘85? De CVP. Het ontlokte Mark Eyskens de uitspraak: ‘de verliezers van de verkiezingen zijn de opiniepeilers’.

Erger nog dan in ’81 gaan we vandaag opnieuw door een economische crisis. CD&V moet na 13 juni 2010 helemaal niet op café. Niemand zit op ons te wachten in De Monk. CD&V heeft ook helemaal geen nood aan een drastische inhoudelijke koerswijziging.

Wel moeten we dringend back to basics. We moeten politieke moed tonen. Zo moeten we volhouden en blijven gaan voor een communautaire Big Deal, en geen Big Bang. Tegelijkertijd moeten we blijven vechten voor een begroting in evenwicht. Hoe steil het pad daarheen ook zal zijn.

Maar Rik, je hebt ook overschot van gelijk. Na de verkiezingsnederlaag van 13 juni verdraagt het inhoudelijk debat binnen CD&V geen verder uitstel. Het is hoog tijd om de spiegel die we onszelf voorhouden eens grondig afstoffen. En elkaar het achterste van de tong te laten zien. Waar staat CD&V juist voor?

CD&V is een centrumpartij. Dat moet zo blijven. Maar we moeten er steeds over waken dat dit nooit verwatert tot een mossel-noch-vis houding. Want wat gebeurt er als je al te zeer in het midden van de weg rijdt? Juist. Je wordt omver gereden.

En toch meen ik dat CD&V wel degelijk voor het centrum moet blijven kiezen. Maar dan radicaal. Begin dit jaar pleitte ik op mijn blog reeds letterlijk voor een positie ‘radicaal in het centrum’. Maar hoe vertalen we dat concreet? Wat onderscheidt CD&V van de andere partijen?

Sinds vorige week dweept niemand nog met het al te liberale Ierse model van vlaktaks en flexibele financiële regulering. Maar tegelijkertijd toont de economische crisis aan dat zonder een krachtige economie de sociale welvaartsstaat niet kan overleven. Zoniet zagen we de tak af waar we zelf op zitten. De droom van een sociaal paradijs mag niet ontaarden in een ‘Grieks’ drama.

Nu, de christendemocraten zijn al decennia de eerste voorvechters van de gulden middenweg, met name van de ‘sociale vrije markt economie’. Voor ons is de vraag niet of de vrije markt goed of slecht is. De vraag is of ze werkt. Of ze ten dienste staat van de mensen, en niet enkel van bonussen. Ondertussen schuiven ook de andere partijen op naar dit ‘midden van het bed’. Het origineel is nochtans betrouwbaarder dan de kopie! Om dit te benadrukken moet CD&V dringend haar plan voor de vernieuwing van de economie verder aanscherpen.

Maar CD&V mag zich ook niet blindstaren op het Bruto Nationaal Product. We moeten ook oog hebben voor een hoger Bruto Nationaal Geluk. De afgelopen 50 jaar verdubbelde de welvaart, terwijl het geluksgevoel ter plaatse trappelde. Waarom?

In amper drie jaar tijd steeg het gebruik van antidepressiva in Vlaanderen met 9 procent. CD&V moet als eerste partij echt op zoek naar de diepe gronden van levenskwaliteit en geluk. Hoe kunnen we competitief blijven, zonder te vervallen in een rat race? Immers, de niet-hernieuwbare energiebron die we het meest van al uitputten, zijn wijzelf.

Als centrumpartij beheersen we als geen ander de kunst van het het subtiele evenwicht tussen ethisch idealisme en politiek realisme. Want alleen evenwicht is duurzaam. Evenwicht tussen oprechte gastvrijheid en een onbeheersbaar aanzuigeffect. Tussen langer werken en meer rustpunten. Tussen solidariteit en individualisme.

Voor CD&V vraagt echte solidariteit immers verantwoordelijkheid. Voor ons bestaat gratis niet. Dat is ‘zo nillies’. Tegenover elke uitkering staat een bijdrage. Je hebt het recht geholpen te worden als je tegenslag kent. Maar je hebt ook de plicht de aangeboden kansen met beide handen te grijpen. En je verdient de vrijheid om de vruchten te plukken van je inzet. Daar wil ik als CD&V’er voor vechten.

Laat ons als CD&V het debat over inhoud bij de horens vatten. Nu!

PS. Indien u graag met mij in debat gaat over de inhoud van en voor de partij, kom ik graag wat meer tekst en uitleg geven tijdens de nieuwjaarsreceptie in uw lokale afdeling of café ;)

Print Print

Geef een reactie




Reacties

  1. Ideologie CD&V | Peter Van Rompuy blog says:

    [...] Eerdere blogs hierover: ‘CD&V moet back to basics‘ ; Bruto Nationaal [...]

  2. Agnes Jonckheere says:

    Dit is een moedig antwoord!
    Terug naar de basic betekent wel een verschuiving naar rechts! Ik heb een deel van het boek van uw vader gelezen. Wij stemmen goed overeen, vreemd dat we deze inhoud niet meer vinden binnen CD&V?

  3. Pierre says:

    Hoi Peter,
    In mijn volgende AG schrijf ik volgende:
    Jurist én populist, het kan. Onthou vooral de naam, Rik Torfs.
    Nadat hij in café De Hopper en De Monk enkele pinten trakteerde, vonden zijn vrienden van dS het de moeite waard om aan zijn vermetele daad – no go zones weet je wel! – VIER kwaliteitsbladzijden te wijden (4/12). En wat hebben we geleerd, beste lezer? Dat ook een kerkjurist de populist kan uithangen. Wat moeten we onthouden, beste lezer? Niets. Of CD&V zo geloofwaardiger wordt laat ik over aan Koen Meulenaere (Knack – Bladspiegel) die hem al een tijdje in het vizier heeft; gelukkig is hij in de spiegel voorlopig nog kleiner dan Sieg Heilfried.
    Net toen ik dacht, het komt nooit meer goed met Rik, verscheen zijn column ‘Schatrijk en diepgelukkig’ (dS 9/12). Een voorwaar interessant stukje met een niet alledaagse bekentenis over de mislukking van de ‘multiculturele samenleving’: ‘Wat waren we verblind in die tijd. Misschien werden we zelfs onderdrukt: het was niet eenvoudig om het multiculturalisme in vraag te stellen zonder van verborgen totalitaire aspiraties te worden beschuldigd. Hitler en zo. Altijd weer Hitler.’ Dat het duurde tot we het licht zagen in 2001, schrijft hij, is een vergissing. Volgens mij heeft hij een nul voor in plaats van na de één geschreven.
    ‘Door het cordon sanitaire bleef het multiculturalisme als heersende ideologie bij ons langer overeind dan in onze buurlanden. Het debat werd immers niet met intellectuele, maar met ethische argumenten gevoerd. Dus bleef het uit: wie sprak, was een schurk.’ Kijk eens aan, het cordon sanitaire rond het Vlaams Blok/Vlaams belang is de reden waarom we zo lang zijn blijven geloven in de multicul. Tja, wat belet er hem en dS om met VB te gaan praten, te luisteren en hun boodschap te publiceren?
    Nationalisme, het aanvaarden van een ‘Leitkultuur’ kwam in de plaats van de multiculturele mislukking, schrijft hij, om meteen over te gaan op cafépraat: ‘Terwijl je vroeger in elke volzin plaats moest ruimen voor het woordje verdraagzaamheid, mag je nu Vlaanderen niet vergeten bij iedere toespraak die langer duurt dan vier minuten.’ En verder: Vooreerst is er de wederzijdse afkeer van elkaar, een afkeer die verder gaat dan het herbergzame meningsverschil. Niet alleen de mening wordt verworpen, ook de persoon die ze uit. Vervolgens verkiezen beide ideologieën het beginsel boven het individu. Een bloedende oude dame, een dode hond? Ach wat, als er maar sociale woningen komen. Verkleumde migranten? Oké, dat zal wel, maar wat we nodig hebben is meer Vlaanderen. Dan zullen al die koulijders vanzelf naar hun land terugkeren.’ Volgt tenslotte zijn conclusie: Vroeger: diep gelukkig in de multiculturele samenleving. Nu: schatrijk in het onafhankelijke Vlaanderen. Wel te verstaan: géén van beide lijkt hem een geslaagde oplossing. Met deze bewuste polariserende kromredenering zet hij twee begrippen tegenover mekaar, want beste lezers, wat hebben we geleerd? Dat een onafhankelijk Vlaanderen niet anders kán dan onverdraagzaam zijn. Is dat wel zo? Zullen alle progressieven en linksen in een onafhankelijk Vlaanderen in de gevangenis gestopt worden? Zullen ze zich moeten bedienen van een ondergrondse pers – de samizdat van het communistisch regime – of is dit pure demagogie van een populist die de naweeën van zijn pottenpakkerij in De Monk nog niet te boven is gekomen? Já, hij houdt van Vlaanderen, zo staat het er, maar blijkbaar alleen als het gekneld blijft in een vergrendeld Belgisch keurslijf. Ik vrees dat na zijn bezoek aan de no go zones de polarisatie binnen CD&V alvast niet zal verminderden.

  4. CD says:

    Beste Peter

    Het doet me plezier dat er nog eens iemand durft herhalen dat we radicaal in het centrum moeten blijven. Er zijn er al te veel die een rukje of een ruk naar rechts willen maken.

    Dat Rik dat graag doet aan de toog, ik kan hem volgen en je moet van soorten hebben. Zolang je aan de toog ook het centrum weet te houden.

About

Over deze Blog

We mogen hierbij niet enkel naar de dingen kijken zoals ze zijn en ons afvragen: waarom? Het is hoog tijd om nieuwe ideeen te lanceren en ons af te vragen: waarom niet?

Peter’s Twitter
 
RSS